Maatschappelijke Reintergratie | Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming
Maatschappelijke Reintergratie | Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming
Direct naar: hoofdnavigatie - subnavigatie - zoeken en sitemap
U bent hier:Start>Onderwerpen›
Resocialisatie vormt een centrale opdracht in de strafrechtstoepassing. Dit beginsel is te vinden in het tweede artikel van ieder van de drie beginselenwetten. Bij het uitvoeren van de resocialisatieopdracht hebben zowel de inrichtingen als ‘de samenleving’ een taak. Doelen zijn:
- het voorkomen en herstellen van ‘detentieschade’;
- het voorkomen van recidive, bijvoorbeeld door middel gedragsbeïnvloedende maatregelen;
- het behouden of herstellen van een band met de samenleving.
Resocialiseren is dus meer dan het herstellen van detentieschade. Resocialisatie is gericht op persoo nlijke ontwikkeling en het aanpakken van problematiek bij ingeslotenen, speciaal als die samenhangt met het gepleegde delict. De ingeslotene hoort te worden gestimuleerd tot deelname aan training of therapie die zijn maatschappelijke kansen vergroot en hem helpt voortaan niet meer in aanraking met justitie te komen.
De Raad is van mening dat ook bij langdurige vrijheidsbeneming resocialisatie nooit helemaal achter de horizon mag verdwijnen. (Levens)lange gevangenisstraf en het verblijf op een longstayafdeling (tbs) mogen de ingeslotene niet ieder perspectief op terugkeer ontnemen. In de longstay blijft het perspectief op behandeling bestaan.
Resocialisatie is een taak van de hele overheid. Dit vraagt om kabinetsbeleid, maar ook om betrokkenheid van lagere overheden. Rijk en de gemeenten hebben de taken op het gebied van resocialisatie verdeeld. Inrichtingen dragen terugkerende gestraften over aan de gemeenten en versterken zo de link tussen detentie en samenleving.
Rapporten van onder andere het WODC en de Inspectie voor de Sanctietoepassing wijzen aan dat er nog wel een en ander aan de aansluiting ‘van binnen naar buiten’ valt te verbeteren.
Na het houden van het symposium Samen voor Nazorg (2009) bracht de Raad het rapport Doorpakken, maatschappelijke re-integratie en nazorg voor ex-gedetineerden uit. Wat de Raad hierbij voor ogen stond is inmiddels voor een deel gerealiseerd, maar overigens nog steeds actueel:
- voer re-integratie daadwerkelijk in door nazorg voor ex-gedetineerden van hoog tot laag in de organisatie in te bedden;
- richt de volledige aandacht in elk geval op langer verblijvende gedetineerden, wees realistisch in de beperkte mogelijkheden voor het begeleiden van zeer kort verblijvenden;
- plaats alle gedetineerden ten minste de laatste vier maanden van de detentie in een inrichting in de regio van (her)vestiging;
- versoepel de betalingsregelingen van het CJIB. Onderbreek (na)zorgtrajecten niet door een (plotselinge) nieuwe vrijheidsbeneming wegens nog openstaande boetes;
- individualiseer re-integratie en nazorg in persoonlijke re-integratieplannen;
- voorkom dat veroordeelden wegens detentie hun woonruimte verliezen;
- bied ruimte en steun aan vrijwilligers die zich voor gedetineerden inzetten.
